Mijn bladwijzers bewaar ik in Linkwarden, dat ik zelf host, en al het andere bewaar ik in Obsidian. Die tweedeling ging prima, tot ik merkte dat ik ongeveer de helft van de tijd op de verkeerde plek zocht. Een bladwijzer die ik met een bepaald doel had bewaard, was onzichtbaar vanuit de notities waarin ik dat doel aan het uitwerken was.
Dus schreef ik een kleine Obsidian-plug-in die collecties uit Linkwarden als notities in de vault zet.
Eén notitie per collectie
De eenheid is de collectie, niet de losse bladwijzer. Elke collectie wordt één Markdown-bestand met de links erin, zodat de vault niet volloopt met honderden notities van één regel. Bij mij levert dat nu 49 bestanden op in één map, één per collectie, en die map is het enige waar de plug-in aan komt.
Onder de motorkap vraagt hij de Linkwarden-API om /api/v1/collections en loopt daarna elke collectie door via /api/v1/links met een cursor, telkens één pagina in plaats van alles in één keer te eisen. Dat maakt uit op een selfhosted installatie, waar jij degene bent die voor het verzoek betaalt.
Instellingen
Vier dingen: de URL van je installatie, een API-sleutel, de map waar de notities in moeten komen, en of hij moet synchroniseren als Obsidian opstart. Er is één opdracht, Sync collections, voor als je wilt dat het nu gebeurt. Het werkt op mobiel en op desktop, want het enige wat nodig is, is een HTTP-verzoek kunnen doen.
Dat je hem op je eigen installatie richt, is precies de bedoeling. De API-sleutel verlaat je computer nooit en de verzoeken verlaten je netwerk nooit, en dat is dezelfde reden waarom de bladwijzers überhaupt selfhosted zijn.
Wat het veranderde
Minder dan ik verwachtte, en meer dan ik nu nog zou kunnen missen. De bladwijzers werden niet beter georganiseerd. Ze werden bereikbaar vanaf de plek waar ik nadenk, en dat blijkt het grootste deel te zijn van wat ik van een bladwijzerbeheerder wilde, en niets van wat ik kreeg.